Weblog
Lago Yojoa naar San Luis, Santa Barbara naar Colinas vervolgens San Pedro Sula.
Hallo allemaal, een lang verhaal dat het waard is om te lezen.
Dit is een blog waarover ik graag iets schrijf. Ik raak hier een beetje vermoeid na bijna 4 jaar aanwezigheid maar zo nu en dan mag ik mij toch opmaken voor een waar wonder. Ik ben niet erg religieus. Ook overdrijven is iets dat ik niet graag doe. Echter dit weekend kreeg mijn geloof in een hogere macht toch weer een nieuwe impuls en bleek tevens dat na al deze tijd deze jongen toch nog een traantje weg kan pinken.
Lago Yojoa: we vertrokken met ons zeilteam voor onze gewoonlijke training. Ik genoot hier intens van aangezien Hobie catamarans mij persoonlijk erg aantrekken en ons Hondurees nationaal team zojuist een gebruikt exemplaar ontvangen had. Cristian Manzanares en ik testten haar uit tijdens een eerste tocht op het Yojoa meer. Je kunt gerust stellen dat deze boot over het water vloog. Terwijl de rest van het team hun manoeuvres oefenden met een flinke bries in de zeilen besloten wij in de catamaran eens even flink onze benen te strekken. Wij voeren zo snel dat onze assistentieboot het nakijken had. De catamaran was zo snel dat wij meer tijd doorbrachten hangend boven het water dan in het water. Toen volgde ik Cristians’ advies om het meer over te steken, een tocht die normaal gesproken ongeveer een uur duurt was nu in een kwartier geklaard. Probleem: een verroeste ringhaak brak en ons hoofdzeil wapperde in de wind. Wat restte was een lange maar comfortabele tocht terug naar de haven met alleen het voorstagzeil in gebruik. Wij proberen nu nog 2 Hobie catamarans te bemachtigen via de Amerikaanse marinebasis bij ons in de buurt alvorens de internationale regatta in september van start gaat.
San Luis naar Colinas: als onderdeel van ons weekendje weg (en aangezien wij toch al in de buurt waren van Santa Barbara) besloten wij om samen met de Bautista broers, Henry en Brendi hun gezin te bezoeken. Een eerste poging mislukte in verband met een ongelukje met onze truck in een koffieveld. Op zondag konden wij alsnog op zoek naar het huis van het gezin Bautista.
Wij hoopten dat wij Roger konden lokaliseren. Roger was de 3e en jongere broer binnen dit gezin. Roger werd opgenomen bij ProNiño in januari 2009 door Gina, een Britse vrijwilligster en mijzelf. Hij vluchtte helaas vanuit school en wij hebben sindsdien niets meer van hem vernomen. Zelfs advertenties op Tele Progresso (het lokale TV-station) met foto’s hadden geen effect. Bijna een jaar later hadden wij nog steeds niets van hem vernomen. Wie weet, misschien zouden wij hem thuis wel gezond en veilig aantreffen. Het begeleiden van 2 van de 3 broers bleek namelijk bijzonder lastig aangezien beide broers mij regelmatig vroegen hun vermiste broer te zoeken. Helaas tot op dat moment zonder resultaat.
Als eerste zochten wij in de plaats San Luis waar zij woonden. Dit was een klein bergdorpje in de omgeving van Santa Barbara. Na 3 uur hadden wij een klein ongelukje meteen aasgier. Voor de dierenliefhebbers onder ons beloof ik dat op de 2e foto dezelfde aasgier staat. 
Als een wonder heeft de vogel het ongeluk overleefd. Later arriveerden wij in de bergen nabij het huis van de familie van de jongens. Op advies van Brendi waadden wij met de truck door een rivier op weg naar de woning. Bijna kwamen wij tot stilstand in de rivier. Ik moet nog steeds leren het advies van de jongens niet altijd op te volgen. Uiteindelijk bereikten wij hun woning, deze was leeg. De jongens reageerden hevig teleurgesteld. Het leek erop dat hun verleden was weggevaagd en als gevolg hiervan was iedereen erg stil.Vervolgens troffen wij een man aan die de jongens kenden. Zijn naam was ook Kevin. Hij adviseerde ons om op zoek te gaan in Colinas. Hun moeder was verhuisd om te gaan wonen bij andere familieleden. De rit zou een uurtje duren. Na wat zoekwerk en achteraf weggetjes bereikten wij eerst nog een plaats waar wij water en voedsel in konden slaan. Helaas kregen wij hier weer slecht nieuws te verwerken. De verkoopster in de winkel herkende de 2 broers en gaf desgevraagd (en nogal ongenuanceerd) aan dat hun broertje door “hen” om het leven was gebracht. 
“Hen” is een begrip in Honduras en verwijst naar de straatbendes en jeugdige delinquenten. De jongens reageerden uiteraard geschokt. Helaas zou dit waar kunnen zijn omdat dit geen uitzondering is in Honduras. Ik probeerde de jongens gerust te stellen met de mededeling dat wij niet geloven in geruchten. Hoe kon deze verkoopster dit nu weten? Zo, nu op naar Colinas en hun moeder.
Na een lange, hobbelige en zeer natte rit arriveerden wij in een klein plaatsje in Colinas. De rit van een uurtje bleek ruim 2 en een half uur te duren. Wij reden door Colinas op zoek naar het huis waar Henry en Brendi’s oma woont. Helaas zonder succes. Brendi gaf aan door te rijden tot aan een brug. Daar kwamen wij weer in contact met een stuk verharde weg. Wij vervolgden onze weg en samen met de 5 zeilers waren wij op zoek naar het huis. Brendi en Henry hadden het echter inmiddels opgegeven maar lieten het na ons dit te vertellen. Later die dag zei Brendi: “Misschien vinden wij onze moeder volgende keer”. Ik vond dit vreemd en vroeg door. Nu bleek dat de route die Brendi ons doorgaf rechtstreeks terugleidde naar het plaatsje en vervolgens El Progreso. Ik ben erg trots op het feit dat ik veel geduld op kan brengen m.b.t. de straatkinderen maar dit ging toch echt te ver. Na bijna 8 uur rijden over slechte wegen en waadden door rivieren bleek dat de jongens ons zonder enig overleg terug hadden gestuurd. Om te voorkomen dat ik mijn geduld compleet zou verliezen heb ik de truck aan de kant gezet en ben uitgestapt. Ook de zeilers vergezelden mij buiten de truck. Nadat wij enigszins afgekoeld waren legden wij Brendi uit dat je na zo lang zoeken niet zomaar opgeeft en dat Pronino niet de financiële middelen heeft om dit soort zoekacties continu op touw te zetten.
Hooguit één keer per kind. Indien wij iemand niet kunnen vinden is het praktisch onmogelijk een 2e zoekactie op touw te zetten.
Nadat de ruzie bijgelegd was besloten wij terug te gaan naar de onverharde weg die wij eerder verlaten hadden en de zoekactie te vervolgen. Ik vroeg Brendi om achter in de pick-up truck plaats te nemen zodat hij een beter overzicht zou hebben van de omgeving en de smalle weggetjes waar wij ons op dat moment bevonden en niet veel later bonkte hij op de auto en vroeg ons om bergaf te rijden. 5 Minuten later hadden wij de plek gevonden. Een eenvoudige woning gemaakt van hout en leem met binnen 2 tantes van Brendi en Henry. De jongens werden meteen verwelkomd en gingen meteen op zoek naar hun moeder die ze snel vonden onder aan de berg tussen de koffievelden.
Met enige regelmaat maak ik reünies tussen kinderen bij Pronino en hun ouders mee. Je weet nooit wat je ervan kunt verwachten. De ontvangst van de kinderen is soms nogal afstandelijk, soms ook erg hartelijk. Deze was erg mooi om mee te maken. Hun moeder Jesus Bautista kwam rennend omhoog en viel letterlijk in hun armen. Dit zijn de momenten waarop tranen rijkelijk vloeien. Bijna 2 jaar was er over en weer geen teken van leven geweest. Sterker nog, moeder Jesus had eerder gehoord dat ook Brendi door “hen” vermoord was. Zij gaf aan dat ze gerouwd had om de dood van haar zoon en het wederzien was voor haar dus niets minder dan een wonder.
Na het wederzien praatten wij met de moeder over haar 8 zoons en 3 dochters. Van de 8 zoons zijn er 2 onder onze hoede en van de 3e is de status nog steeds onbekend. Alleen de 2 jongste broers waren nog thuis bij moeder Jesus. De andere kinderen waren niet meer thuis. Volgens de moeder, de 2 tantes en de grootmoeder was de vader van de kinderen een zeer slechte man. Op een dag verscheen hij thuis en gaf 2 van zijn dochters zonder blikken of blozen weg. Volgens de familieleden om zijn schulden in te lossen. Ongelofelijk en onbegrijpelijk om te horen. Dit is echter een goed voorbeeld van de extreme armoede waarmee gezinnen in Honduras te kampen hebben. Jongens worden vaak straatkinderen en de meisjes worden verhandeld of verkocht.
Wij bleven nog enkele uren bij de familie zodat de jongens cadeaus die ze gemaakt hadden konden overhandigen. Ook werden er foto’s gegeven van de jongens in hun schooluniformen. Deze reünie was er een met veel omhelzingen en tranen. Dit was ons eerste wonder van de dag. Wij vroegen of er iets bekend was over Roger en als reactie barstte de moeder weer uit in tranen. Zij had gehoopt dat hij bij ons was. Niemand had enig idee waar hij was. Tussen de tranen door vertelde één van de tantes ons dat zij keer op keer tot god bidden maar dat zij geen invloed kunnen uitoefenen op zijn wil. Allemaal erg triest om te horen. Wij namen afscheid en ontvingen nog enkele documenten over Henry en Brendi. Ik overhandigde de moeder informatie en routekaarten over onze centra zodat zij haar kinderen kon komen bezoeken in El Progresso. Ik hoop dat zij in de toekomst de weg naar haar zonen weet te vinden.
Toen vertrokken wij met zijn allen. Iedereen was blij dat de familie opgespoord was. Er was echter ook nog plaats voor teleurstelling aangezien wij Roger niet hadden kunnen lokaliseren. Wij hadden hem nu een jaar niet meer gezien en als hij op straat zou hebben geleefd zou dat meer dan slecht nieuws zijn. Ik ben altijd erg succesvol geweest voor wat betreft het terugvinden van kinderen die opnieuw weggelopen zijn. Roger echter is in staat gebleken aan mij te blijven ontglippen. Met in het achterhoofd het gerucht over zijn dood en gezien zijn jonge leeftijd was de kans klein dat hij nog in leven zou zijn. Als laatste strohalm besloten wij naar het busstation te rijden. Ik was hier reeds 6 keer geweest om te zoeken. Één enkele keer zelfs met een groep kinderen die “vermiste kinderen pamfletten” uitdeelden en mee zochten. De kinderen werkten in groepen van 2. Om heel eerlijk te zijn was deze laatste zoekactie geënt op het tevreden houden van de beide broers. Wij wilden hen overtuigen van het feit dat we alles gedaan hadden wat we redelijkerwijs konden.
Vervolgens zag ik één van de groepen al na 5 minuten het terrein verlaten. Ik voelde meteen irritatie opkomen en stond op het punt om hen te vragen of ze echt wel het complete terrein afgezocht hadden. Na onze zoekactie zag ik dat Henry die ook meegezocht had nog niet bij de truck was gearriveerd. Kort daarna zag ik hem hand in hand met iemand anders dichterbij komen. De tweede persoon was zijn broertje Roger. Ik kon mijn ogen niet geloven. Roger schreeuwde mijn naam, rende mij tegemoet en sprong in mijn armen. Nog nooit had ik op deze manier een vermist kind terug gevonden. Het leek erop dat hij gewacht had op onze komst. Na onze omhelzing en de obligatorische vraag: “Waar ben je al die tijd geweest” was het tijd voor Roger om een telefoontje te plegen. Naar wie? Zijn moeder Jesus natuurlijk.
Ongekend hoe zoveel puzzelstukjes op hun plaats konden vallen om één enkel gezin weer samen te brengen. Is er dan toch meer tussen hemel en aarde dat dit soort wonderen kunnen gebeuren, ook al duurt het soms even?
Ik ben blij dat ik mee kan delen dat alle jongens weer samen onder één dak samenleven onder begeleiding van Pronino. Henry gaat weer naar school en leeft in Amor y Paz. Brendi gaat ook naar school en volgt cursussen bij de Los Grandes Heroes. Roger is naar ons intake centrum in La Nueva Vida (het nieuwe leven) gebracht. Wederom doet ons intake centrum zijn naam eer aan voor deze kinderen. Twijfelt u nog steeds aan al het goede werk dat Pronino doet?
Thanks, and be well,
Kevin
Follow us on Facebook:
www.facebook.com/pages/ProNino-USA/140184719326631
Visit us at:
Read our Blog: pronino.org/proninousa_helping_homeless_children.aspx
